| تبليغات | X |
|
تقدیم به تمام عشقهای پاییزی.... دفتر زندگی ام ورق می خورد میرسد به برگه های پاییزی اش! برگه هایی که بوی کهنگی دارند... و خاطراتی که در لا به لای این برگها متروک شده است؟ رازهایی که در این پاییز به جا مانده است... گویی با آمدنش حرفهای نگفته دلم را یاداور میشود! درختان در تکاپو برای ریزش سبک شدن و رسیدن به آرامشی خاکستری! ولی با آمدنش وجود خسته ام را به بازی میگیرد. غم هایم را به وسعت برگهایش میکند!انتظارم را بی اسخ میگذارد!؟ سکوت عجیبی به همراه دارد... اینقدر که صدای شکستن روح ام را میشنوم!غم انتهای سینه و رازی که پشت نگاه دلم پنهان می ماند! دلم فریاد می خواهد.فریاد بی صدایم را نوائی نیست! کودکی میشوم که باد پاییزی مرا به هر سو میکشد... کودکی بهانه گیر که به دنبال آرزوهای طلایی اش میگردد!! آرزوهایی که از من فاصله گرفتند....... مثل کودکی ام... من در این پاییز گمشده ای دارم گمشده ای از جنس سکوت و تنهایی... پر از حرف نگفته پر از قصه دلتنگی... و غم پاییزی که مهمهان همیشگی دل من است؟! من خود را گم کرده ام،تنها شدم تنها و تهی، مثل پاییز....... فرناز تقدیم به گل همیشه بهارم قد تموم آسمونا بغض دارم... + نوشته شده در چهارشنبه یکم مهر 1388 12:55 توسط فرناز |
یلدا نام فرشته ای است،بالا بلند... با تن پوشی از شب و دامنی از ستاره... یلدا نرم نرمک با مهر آمده بود با اولین شب پاییز و هر شب ردای سیاهش را قدری بیشتر بر سر آسمان میکشید.! تا آدمها زیر گنبد کبود آرام تر بخوابند یلدا هر شب بر بام آسمان و در حیاط خلوت خدا راه میرفت و لابه لای خوابهای زمین لالایی اش را زمزمه میکرد... گیسوانش در باد میوزید و شب به بوی او آغشته میشد. یلدا شبی از خدا ، پاره ای از آتش قرض گرفت... آتش که میدانی ، همان عشق است.... یلدا آتش را در دلش پنهان کرد تا شیطان ان را ندزدد؟! آتش در یلدا بارور شد... فرشته ها به هم گفتند:یلدا آبستن است... آبستن خورشید... و هر شب قطره قطره خونش را به خورشید می بخشید و شبی که: آخرین قطره ر ا بخشید،دیگر زنده نخواهد ماند.؟! فرشته ها گفتند:فردا که خورشید بایید، یلدا خواهد مرد.... یلدا همیشه همین کار را میکند!... میمیرد و به دنیه میاورد... یلدا آفرینش را نکرار میکند... راستی فردا که خورشید را دیدی به یاد بیاور که: او ، دختر یلداست... و یلدا نام همان فرشته ای است که روزی از خدا پاره ای آتش قرض گرفت...
+ نوشته شده در شنبه سی ام آذر 1387 14:5 توسط فرناز |
از دل افروز ترین روز جهان ، خاطره ای با من هست ، به شما رزانی : سحری بود و هنوز ، گوهر ماه به گیسوی شب آویخته بود . گل یاس ، عشق در جان هوا ریخته بود . من به دیدار سحر می رفتم ... نفسم با نفس یاس در آمیخته بود . می گشودم پر و می رفتم و می گفتم : های !!... بسرای ای دل شیدا ... بسرای !!... این دل افروزترین ، روز جهان را بنگر !!.. تو دلاویزترین شعر جهان را بسرای ... آسمان ، یاس ، سحر ، ماه ، نسیم ، روح در جسم جهان ریخته اند .... شور و شوق تو برانگیخته اند ... تو هم ای مرغک تنها ، بسرای !!!.. همه درهای رهایی بسته ست ... تا گشایی به نسیم سخنی ، پنجره ای را ، بسرای !.. بسرای ... من به دنبال دلاویزترین شعر جهان می رفتم !. در افق ، پشت سراپرده ی نور .. باغ های گل سرخ ، ... شاخه گسترده به مهر ، غنچه آورده به ناز ، دم به دم از نفس باد سحر ، غنچه ها می شد باز .. غنچه ها می شد باز ، باغ های گل سرخ ، باغ های گل سرخ ، یک گل سرخ درشت از دل دریا برخاست !! ــــ چون گل افشانی لبخند تو ، در لحظه ی شیرین شکفتن ! ــــ خورشید ! چه فروغی به جهان می بخشید ! چه شکوهی ... !!! همه عالم به تماشا برخاست !!.. من به دنبال دلاویزترین شعر جهان می گشتم !... دو کبوتر در اوج ، بال در بال گذر می کردند . دو صنو بر در باغ ، سر فرا گوش هم آورده به نجوا غزلی می خواندند . مرغ دریایی ، با جفت خود ، از ساحل دور رونهادند به دروازه ی نور ... چمن خاطر من نیز ز جان مایه ی عشق ، در سراپرده ی دل ، غنچه ای می پرورد ، ـــ هدیه ای می آورد ـــ برگ هایش کم کم باز شدند ! برگ ها باز شدند : *** ... یافتم ! یافتم ! آن نکته که می خواستمش !! با شکوفایی خورشید و ، گل افشانی لبخند تو ، آراستمش !!... تارو پودش را از خوبی و مهر ، خوشتر از تافته ی یاس و سحر بافته ام : "... دوستت دارم ... " را من دلاویزترین شعر جهان یافته ام !!.. این گل سرخ من است !.. دامنی پر کن از این گل که دهی هدیه به خلق ، که بری خانه ی دشمن !! که فشانی بر دوست !! راز خوشبختی هر کس به پراکندن اوست !! در دل مردم عالم ، به خدا !!.. نور خواهد پاشید ، روخ خواهد بخشید ... *** تو هم ای خوب من !.. این نکته به تکرار بگو ! این دلاویزترین شعر جهان را ، همه وقت ، نه به یک بار و به ده بار ، که صد بار بگو .! " ... دوستم داری ؟ " را از من بسیار بپرس !!.... " ... دوستت دارم .. " را با من بسیار بگو !! ..
به یاد قشنگ ترین روز ۲۰ آذر
+ نوشته شده در چهارشنبه بیست و هفتم آذر 1387 13:54 توسط فرناز |
دوستی خشکیده در رگهای شهر! این محبت نیست بین آدما! این من و تو با همه بیگانه است! این جدائی هاست بین آدما! این سکوت شیشه ای گر بشکند از صدایش گوش دنیا کر شود! وز درون کوچه ی دلها ببین آشنایی را نمی یابی دگر؟ کی شود؟ که این من و تو ما شود؟ از جدایی ها نباشد هیچ خبر... + نوشته شده در یکشنبه دوم تیر 1387 13:50 توسط فرناز |
چه پاک به دنیا آمدم... و ! چه ساده هر روز و هر شب چرکین تر از دیروز و دیشب..... پس تولدم، چیزی جز یادآوری پاکی از دست رفته ام نیست.................. وای!؟ چه جشن با شکوهی است،این روز شوم؟؟؟
واسه کسی که دلش می خواد یه لحظه دیگه بمیره... واسه چی باید برای خودش تولد بگیره؟؟؟ وقتی هر چی بزرگتر می شوی،از آرزوهایت دور تر... تولد بی معناست... + نوشته شده در سه شنبه سی و یکم اردیبهشت 1387 11:0 توسط فرناز |
وقتی تو با من نیستی،از من چه می ماند؟... از من جز این هر لحظه فرسودن چه می ماند؟... از من چه می ماند ،جز این تکرار پی در پی... تکرار من در من مگر از من چه می ماند؟... غیر از خیالی خسته ام،تکرار تنهایی... غیر از غباری در لباس تن چه می ماند؟ از روزهای دیر بی فردا که می آید... از لحظه های رفته روشن چه می ماند؟... وقتی تو با من نیستی،از من چه می ماند؟ از من جز این هر لحظه فرسودن،چه می ماند؟... از من چه می ماند،جز این تکرار پی در پی؟... تکرار من در من مگر از من چه می ماند؟... از من اگر کوهم،اگر خورشید،اگر دریا... بی تو میان،قاب پیراهن چه می ماند؟... بی تو چه فرقی می کند،دنیای تنها را... غیر از غبار و آدم و آهن چه می ماند؟... وقتی تو با من نیستی،از من که می پرسد؟ از شعر و شاعر،جز شب و شیون،چه می ماند؟... وقتی تو با من نیستی.... از من چه می ماند؟!... تقدیم به تو که دلمو شکوندی... + نوشته شده در جمعه بیست و هفتم اردیبهشت 1387 14:26 توسط فرناز |
تو می روی؟... تو می روی و فاصله ها دوباره می آیند... تو می روی و خاطره ها دو باره می آیند... تو می روی و قاصدک ها دوباره می آیند... و باز می گویند که .... انتظار دوباره می آید!!! تو می روی و بهار دوباره پائیز است... تو می روی و من به یاد دیروزم،که آسمان دلم ،غمش نبود به وسعت امروزش... به یاد اشکهای پاک چشمانم... که بودنت را بهانه می کردند... فرناز... + نوشته شده در جمعه بیست و هفتم اردیبهشت 1387 0:3 توسط فرناز |
چرا همه لحظه های خوب دنیا زود تموم میشن؟... چرا صداقت فقط تو دنیای کودکی پیدا میشه؟... چرا غروب قشنگتر از طلوعشه؟... چرا پائیز باید برای عاشقا با تمام غمش قشنگتر باشه؟... چرا یاد گرفتیم وقتی یاد کسی کنیم که دیگه بینمون نیست؟... چرا وقتی میخوای به یکی فکر کنی باید چشاتو ببندی؟... چرا همیشه فاصله ها قشنگتر از رسیدنه؟... چرا باید کسی رو که دوست داری ازش دور بمونی؟... چرا همیشه عاشقا در نهایت سکوت حرف میزنند؟... چرا همیشه سیاهی همراه سفیده؟... چرا مهربونی بین ما آدما گم شده؟... همیشه بدی ها رو بیشتر میبینیم... چرا تو دلامون غصه موندگارتر شده؟... ما آدما کجائیم؟؟؟ به کجا میخوائیم برسیم؟؟؟ کی میخوایم این نقاب رو از چهره هامون برداریم؟... خدایا! چرا دنیا و آدماش اینقدر رنگ دارن؟!... مگه دنیایی که می خواستی این بود رنگش؟... میدونم... خدایا! این دنیای تو نیست... توی دنیای تو،تنهایی،سکوت ، بی کسی، صد رنگی ، نیست......... دنیای تو فقط یکرنگیه....... همون تک رنگ دنیات به از صد رنگ دنیاست
فرناز... + نوشته شده در پنجشنبه نوزدهم اردیبهشت 1387 23:39 توسط فرناز |
+ نوشته شده در جمعه سیزدهم اردیبهشت 1387 15:52 توسط فرناز |
چه سخت است در این دنیا بودن، ولی انگاری نبودن.... چه سخت است در این دنیا با مردمان بودن، ولی تنهایی ماندن....! چه سخت است هم کلامی را نداشتن!... چه سخت است یکی را همدلی با تو، ولی دل را شکستن.... و این درد است؟ یکی را خواستن.... او را نبودن؟!... فرناز.... + نوشته شده در جمعه سیزدهم اردیبهشت 1387 0:28 توسط فرناز |
|
| ||||||
